Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε,   άρα και η ψυχολογια μας εξαρτάται από τις σκεψεις μας, μήπως δεν θα έπρεπε;

Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε, άρα και η ψυχολογια μας εξαρτάται από τις σκεψεις μας, μήπως δεν θα έπρεπε;

Είμαστε το άθροισμα των σκέψεών μας και η ψυχολογία καθώς και ολόκληρη η ύπαρξή μας εξαρτώνται από αυτές. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως μας κάνουν οι σκέψεις μας, που είναι επί το πλείστον αρνητικές, να τα βλέπουμε με αποτέλεσμα να χαλάμε την ψυχολογια μας και να αποσυντονιζόμαστε από οποιονδήποτε πραγματικό μας στόχο.

Για χρόνια πιστεύαμε ότι τα γεγονότα, όχι οι σκέψεις, είναι ότι πιο ρεαλιστικό υπάρχει, αλλά τα πάντα ξεκινάνε πάντα με μια σκέψη που οδηγεί σε ένα συναίσθημα συνήθως αρνητικό και φυσικά καταλήγει σε μια ψυχολογια αρνητική.

Η σκέψη είναι αυτή από όπου αρχίζουν τα πάντα. Κρίνουμε αναλύοντας το αποτέλεσμα των ενεργειών μας ή των ενεργειών των άλλων, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη την προέλευση της σκέψης. Οι σκέψεις δημιουργούν την πραγματικότητα! Ως εκ τούτου, ό,τι σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε γίνεται ο τέλειος καθρέφτης αυτού που γινόμαστε τελικά, και φυσικά της εσωτερικής μας δυστυχίας.

Διαθέτουμε εκ βαθέων, υποσυνείδητα και συνειδητά τις λύσεις σε όλα τα προβλήματα μας.
Και αυτά μπορούν να εξαχθούν από το υποσυνείδητό μας ανάλογα με την ένταση της πίστης στον ίδιο τον εαυτό μας και ανάλογα την επαφή που έχουμε με την πηγή μέσα μας.

Κάθε ένας από εμάς πιθανόν να έχει φοβερές δυνάμεις μέσα του. Παρόλα αυτά, συχνά επιλέγουμε την αρνητικότητα, την κριτική, τη διαμάχη. Και φυσικά το να είσαι μέσα στην αρνητικότητα είναι μία από τις πιο διαδεδομένες επιλογές στους νόμους του Σύμπαντος που τελικά δεν βοηθούν τίποτα άλλο από τη γέννηση πραγματικών δυσκολιών και μειονεκτημάτων τόσο για μας όσο και για τους άλλους.

Τα πάντα γυρίζουν πίσω σε μας.
Όλα αυτά που εκπέμπουμε στο περιβάλλον μας δηλαδή τις σκέψεις, τα λόγια, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τα γεγονότα, τα πάντα γυρίζουν πίσω σε μας, παράγοντας σημαντικές επιπτώσεις στο ενεργειακό πεδίο μας.

Επιπλέον, η αρνητικότητα, η επιθετικότητα, η διαμάχη, το μίσος, ο θυμός ακόμη και όταν δεν εκφράζονται αλλά διατηρούνται στο υποσυνείδητο βοηθούν τη σταδιακή μετατροπή τους σε ένα πραγματικό πρόγραμμα αυτοκαταστροφής. Διαπληκτισμοί, κουτσομπολιά, ζήλιες, εκδίκηση και κάθε άλλο αρνητικό συναίσθημα εκπέμπουν ήσυχα μια τεράστια καταστροφική δύναμη που μολύνει το περιβάλλον, μετατρέποντάς το σε μια χωματερή των αντιδραστικών ενεργειακών σκουπιδιών. Μολύνει το περιβάλλον μας, αλλά φυσικά και μας τους ίδιους. Ο πιό ισχυρός καταστροφικός σύνδεσμος με το παρελθόν διατηρείται από μία ασυγχώρητη θλίψη.

468 ad